Tam şu anda ofiste ünlü bir futbolcunun yeğeni olmakla övünen bi dangalak var. Aman Allahım susmuyor, bi türlü susmuyor! Kendisi çapsız herifin teki bence. Dayısı sayesinde bi çevre yapmış cebi para görmüş ama belliki kafaya sağlam darbeler almış! Herif konuşurken farkında değil, dayısını anlatırken kendi başarısızlıklarını da anlatıyor. Ne sinir bozucu bi herif! Yok şunu tanımış, yok şöyle olmuş, yok şu futbolcunun evinde kalmış, vır vır vır... 'Ulan Bana Ne!' (diyemiyorum tabi) Bu herifle tanıştığında ilk önce dayısının adını söylüyor. Yani bu herifin adını bilmiyorum ama dayısının kim olduğunu çok iyi biliyorum!
En sinir olduğum şeylerden biridir bu durum. Kadının birine sorarsın 'kimsin sen?' kadın cevap verir 'polis eşiyim, subay annesiyim...' ama hiç demez ki 'iyi bir anneyim, iyi bir eşim, çok güzel dantel yapabilen biriyim...' demez, çünkü kendini küçük görür ve yakınındakilerini büyük göstermeye çalışarak kendinide büyüttüğünü sanır. Ne yazık.
Ha bi de hayatında gerçekten başarılı olmuş ve mütevazilikten vazgeçmeyen güzel insanları çileden çıkaran tipler var. Nasıl mı yapıyolar bunu? Mesela diyorlar ki 'sen okudun işte biz okumadık ki, sen şu mesleğe sahipsin bizim yanımızda ne işin var?, senin iyi bir kariyerin var bana bakmazsın, senin paran vardır bende ne gezer'... gibi şeyler söyleyerek ve bunları davranışlarınada dökerek o güzel insanları delirtiyorlar. Delirtip delirtip sonrada diyorlar ki 'bu çok havalı.'
Yapmayın, etmeyin, eylemeyin. Daha ne diyim?
