Yine oldu, yine gencecik bir kardeşimiz göçüp gitti ve aynı gün gelen şehit haberleri... Allah sıralı ölüm versin deniyor ama olmuyor işte. Ateş düştüğü yeri yakar derler ya doğruymuş. Annesinin yüzüne ne zaman baksam ağlamaya başlıyorum. Acının tarifi yok.
Hayalleri varmış bize hiç söylemedi. Hep annesine anlatıyormuş 'sinema televizyon okuyup, film çekeceğim' diye. Kitaplarını, hayallerini bırakıp gitti.
Hayat kısa. Bir de 22 yaşında olunca daha da kısa.
Gece uyumadan önce Okan'ın hayallerini düşünüyordum ve aklıma geldi peki ben bu yaşıma kadar kaç hayalimi gerçekleştirebildim? Liste yapmaya çalışırken uyuya kalmışım. Sabah uyandığımda ilk işim listemi en baştan yapmak oldu. 15 tane sayabildim. Biliyorum, bu kaybın üzüntüsünü yaşarken kendini düşünmek bencillik ama ne bileyim...
İnsanız işte, gülebiliyoruz, sohbet ediyoruz ama bir an geliyor her şey kör düğüm!
Allah ailesine en çok ta annesine sabır versin.
Zaman her şeyin ilacı, insan bugün dünden daha iyi oluyor, yarın da bugünden daha iyi olacak.
